Leksykon polskich reportażystów radiowych

Marzy mi się stworzenie minileksykonu (to ‚mini’ jest asekuracyjne…) polskich  reportażystów radiowych. Myślę, że warto w tym miejscu wymienić szczególnie tych, których wkład w rozwój polskiego reportażu dźwiękowego jest niewątpliwy, a dorobek dziś już nieco albo i całkiem zapomniany (byłoby to może cenne dla rozwoju młodych reportażystów?). Wśród takich osób można by wymienić np. Witolda Zadrowskiego i Adama Wielowieyskiego (często ze sobą twórczo współpracujących), Alicję Maciejowską, Jacka Stworę, Kazimierza Dymla, Jerzego Skrobota, Krystynę Usarek, Irenę Linkiewicz i wielu innych. Na ile to będzie możliwe postaram się zamieścić linki do zdigitalizowanych reportaży opisywanych twórców – choć w tej kwestii panuje wielka posucha… A z pewnością warto takich audialnych świadectw czasów przeszłych posłuchać – nie tylko ze względu na ich wartość historyczną, lecz także estetyczną. Niejednokrotnie zadziwić może współczesnego odbiorcę reportażu zarówno jakość dźwięku takich audycji, ich forma, sposoby ujęcia tematów, jak i odwaga w ich poruszaniu (ciekaw jestem choćby reportażu Krystyny Melion „Człowiek” poruszającego temat eutanazji upośledzonych umysłowo dzieci – reportażu sprzed trzydziestu paru lat). Niejeden taki „antyczny” reportaż może się stać inspiracją do stworzenia czegoś zupełnie nowego albo przyczynić się – parafrazując Mrożka – do odkrycia zakrytej Ameryki. Może być też po prostu ciekawostką – dla mnie taką ciekawostką są na przykład reportaże wcieleniowe…

 

WITOLD ZADROWSKI

„temat widział na każdym kroku”

Do radia trafił przez przypadek, pracę rozpoczynał od klejenia starych taśm, nagrywania i montowania. Jak sam potem przyznawał, było to najlepszą szkołą dziennikarskiego, radiowego rzemiosła. Pracował w redakcji Muzyki i aktualności, następnie był współautorem satyrycznego magazynu radiowego Parnasik (razem z Andrzejem Kudelskim, Andrzejem Zdanowskim i Jerzym Janickim). W 1966 roku jako pierwszy przedstawiciel Polskiego Radia otrzymał Prix Italia za reportaż z afrykańskiego safari Śmierć słonia. W 1972 roku nagrał cykl audycji-rozmów z Antonim Słonimskim, którego głosu nie można było wówczas emitować w radiu. W 1973 roku został zmuszony do odejścia z Polskiego Radia za prezentację w Parnasiku głosu Piłsudskiego. Po odejściu z radia zajmował się reżyserią filmów dokumentalnych głównie o tematyce historycznej. Jest patronem wręczanej podczas gali Melchiorów nagrody za reportaż artystyczny.

Najważniejsze reportaże radiowe: Śmierć słonia, Dahoman, Ziemia, Ostatni dzień wojny Kaprala Pietruczyka, Pan Jan w Argentynie, Trzy opowieści o ziemi i niebie (współautor Adam Wielowieyski), Ognisty krąg, Kryptonimu akcja nie miała (współautor Adam Wielowieyski), Ostatni lot porucznika Biedronia, Perliczki latają nisko (współautor Adam Wielowieyski), Żywioł (współautor Adam Wielowieyski).

Linki:

http://www.polskieradio.pl/80/1007/Artykul/344305,Perly-reportazu-Polskiego-Radia – Witolda Zadrowskiego wspominają Krystyna Melion i Irena Piłatowska. W audycji można usłyszeć fragmenty kilku reportaży autora oraz jeden w całości – Trzy opowieści o ziemi i niebie, wyróżniony w konkursie Prix Futura (dziś Prix Europa). Obowiązkowo do posłuchania!!

http://www.polskieradio.pl/80/1002/Artykul/530457,Dahoman-%E2%80%93-Witold-Zadrowski – Dahoman – historia życia jednego konia, którego reporter obserwuje od narodzin poprzez jego dalsze losy.

 

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s